Conceyu de Xàbia/Jávea

     El conceyu de Xàbia tá asitiáu na provincia Alacant. La pesca y l’agricultura son la base de la so economía xunto col puxante boom turísticu (más de la mitá de la población afincada na zona ye estranxero).

Conceyu de Moguer

     Moguer ye un conceyu asitiáu na provincia Huelva, Andalucía. Conocíu dende bien antíguo, foi residencia de romanos, musulmanes y cristianos sobremanera pola so salida a la mar (del so puertu salieron los minerales de Riotinto, asina como que foi’l llugar aú los hermanos Niño mandaron fabricar y equipar hasta con mariñanes una de les carabeles de Colón, la Niña).

Conceyu de La Puebla de Cazalla

     Conceyu sevillanu que fai llende, ente otros conceyos, col de Marchena, el del famosu real, poro, a pesar d’emitir el so propiu numerariu, tamién foi “invadíu” por esti vale-ficha de la gaseosa. Hai sospeches fundaes que les monedes oficiales d’esti conceyu, dos tipos pa valores de 10 y 25 céntimos, foron feches na Fábrica de Artículos Troquelados de D. Moises Jiménez, de Sevilla, la mesma fábrica qu’acuñare les monedes d’Arahal. N’esti casu el diseñu foi un pocu más ellaboráu, ya que se troquelaron les dos cares del cospel de latón. Nel anversu aparez el nome del conceyu y la lleenda CURSO INTERIOR faciendo una circunferencia qu’allenda’l símbolu de La Falanxe Española, un xugu con unes fleches y la lleenda AÑO DE LA VICTORIA. Nel reversu troquelose’l valor facial de la moneda. Aunque nun esisten cifres oficiales, dellos catálogos numismáticos afirmen que s’acuñaron 1500 pieces de 10 céntimos y 5000 de 25.

Conceyu de Marchena

     Marchena asítiase na provincia de Sevilla. Tién un interesante conxuntu patrimonial históricu artísticu y la so actividá indusrial va dende’l campu a la manufactura.

Conceyu de Lora del Río

     Conceyu asitiáu na provincia Sevilla, dientro del Valle del Guadalquivir. Pequeñu conceyu con un ricu historial y un pasáu productivu anguañu desaniciáu.

     Una sola moneda de 25 céntimos s’acuñó en Lora del Río. Debieron d’acuñase una gran cantidá d’elles, ya que como siempre, les poblaciones de la derrolada atropábenles pa usu propiu. Sábese tamién qu’anguañu son bien escases debío a que’l propiu ayuntamientu les apañare de nuevu y les vendiere a un puxarreru qu’a la fin les fundió pa recuperar el material de que taben feches, latón. Ye por ello que nun ye un res raro atopar falsificaciones.

Conceyu de Cazalla de la Sierra

     Conceyu asitiáu al norte la provincia Sevilla, dientro del Parque Natural de la Sierra Norte de Sevilla. Pequeñu conceyu con un gran historial qu’inclúi l’haber sio capital efímera del Reinu d’España al convocar ellí a les Cortes el rei Felipe V.

     Una sola moneda de 10 céntimos, pero con una bayura variantes, ye lo que s’acuñó en Cazalla. La causa principal foi la gran cantidá de monedes emitíes por esti conceyu. Nel Acta de la Sesión Ordinaria del 18 d’agostu de 1939, indícase la carencia de numerariu y l’aprovación por unanimidá de facer una cantidá d’unes 30.000 pieces que tuvo qu’ampliase a otres 15.000 más, debío sobre too a que los pueblos de la derrolada tamién les emplegaron nes sos transacciones mercantiles locales. El material emplegáu foi latón. El so preciu pelos mercaos numismáticos anda ente los 300 y 600 euros, según el so grau de conservación; poro, nun ye un res raro atopar falsificaciones.

Conceyu d’Arahal (Sevilla)

     El bandu rebelde derogó les monedes republicanes nos territorios baxo’l so control, poro, hebo qu’habilitar una serie ceques pa facer moneda de necesidá. Arahal foi una de les cinco ceques qu’hebo na provincia Sevilla. En 1938, emitiéronse 3 valores con unes tiráes aprosimáes de 5.000 pieces de 50 céntimos, 20.000 d’una peseta y 10.000 de dos pesetes. El metal usáu foi latón y troquelose namás que l’anversu (unifaz). La so ornamentación ye bien cenciella: el nome la ceca y el valor de la moneda. Varía, eso sí, el módulu del cospel según el valor de la pieza. El trabayu de faceles se-y encargó a la Ferretería La Llave y los cuños foron fechos nel taller de grabaos de Francisco Castillo, según documentos aparecíos n’estes empreses; ensin embargu, l’acuñamientu de les pieces foi fechu na Fábrica de artículos Troquelados de D. Moises Jiménez, en Sevilla.

Ajuntament d’Olot

     Olot ye un conceyu asitiáu na comarca La Garrocha, na provincia de Girona. Ye conocíu polos amantes de la natura y la xeoloxía, ya que nel so términu asoleyense dellos volcanes extinguíos dientro del Parque Natural de La Garrocha. Tamién destaca la so “industria” d’arte sacru y la so peculiar cocina “volcánica”.

Ajuntament de Sarroca

     Sarroca de Lleida ye un conceyu de la comarca del Segrià, la so principal actividá ye l’agricultura.

     Esti ye un casu daqué particular. L’ayuntamientu de la localidá nun emitió moneda propia, poro, foi’l Sindicat Rural Cooperatiu l’encargáu d’acuñar estes monedes. Ye por ello qu’aparezan grabaes nes monedes les siegles del sindicatu, S.R.C. (que curiosamente coincide n’orde coles consonantes del nome del pueblu).

Ajuntament de Nulles

     Nulles ye un conceyu asitiáu na provincia Tarragona. La so principal actividá económica ye l’agricultura, en concretu, la viña. Tamién producen cava y poseen granxes avícoles.

     Ye una serie bien completa, con dellos valores pa los céntimos y moneda d’1 peseta, fecha con dos tipos de material según el valor facial de la moneda. Les de 5 y 10 céntimos tan feches con zinc y el restu con llatón. Orixinales tamién nel diseñu del cospel de dellos valores, de forma poligonal. La llingua emplegada nes lleendes ye la catalana.

Segarra de Gaià

     El conceyu tarraconense de Santa Coloma de Queralt camudó’l so nome, nel añu 1937, pol de Segarra de Gaià. Esta operación nun foi un res rara ente los conceyos catalanes durante la Guerra Civil española; la idega primera yera facer desaparecer de los nomes de los pueblos toa indicación de tipu relixosu y en Catalunya más de cien conceyos sofitaron el plan. Finada la guerra en 1939, tornaron a los sos nomes orixinales.

Conceyu de L’Ametlla del Vallès

     L’Ametlla del Vallès ye un conceyu asitiáu a unos 35 kilómetros al noreste de Barcelona ciudá. Dende entamos del sieglu XX, alterna la so vida agrícola cola de ser un centru de branéu.

     Durante la Guerra Civil (1936-1939) asitiose al lláu de la República, como’l restu Cataluña y sábese qu’acuñó les sos propies monedes pola falta suministru de les mesmes por parte los dos gobiernos (el central y el de la Generalitat). Les monedes de necesidá emitíes foron de 25 y 50 céntimos, asina como de 1 peseta.

Conceyu de Gratallops

     Gratallops ye un conceyu asitiáu na provincia de Tarragona. La so base económica ye eminentemente agrícola. A pesar del so escasu vecindariu, tuvo la necesidá d’emitir moneda de necesidá durante la contienda civil pola escasez de numberariu del estáu.

Consell Municipal d’Arenys de Mar

     Arenys de Mar ye un conceyu asitiáu na provincia de Barcelona. La so base económica céntrase nel puertu pesqueru, que ye ún de los más importantes de la provincia; el puertu tamién tién una estaya deportiva.

     Los valores acuñaos foron de 50 céntimos y 1 peseta, emplegando como material l’auminiu. Toles acuñaciones son unifaz. Como toles monedes d’esti tipu, hai que tener cuidáu coles falsificaciones.

Conseyos Municipales de Menorca

     Menorca foi la única islla balear que se caltuvo fiel a la República. Si na península había problemes col suministru de monedes pal usu cotidianu, ya nun digamos nuna islla que, aparte del agua, taba arrodiada pol enemigu. Ye por ello que los Conseyos Municipales decidieran,en 1937, facer moneda fraccionada pa paliar esa falta. Calculose d’entamu una cantidá de 173.029 pieces, dixebrada en cinco valores nominales: 5,10 y 25 céntimos; 1 y 2,5 pesetes. El coste del encargu ascendería a 111.839,55 pesetes y se pondríen en circulación al añu siguiente (según relata Deseado Mercadal en La Guerra Civil en Menorca). Según dellos cartafueyos numismáticos, sumando les cantidaes de monedes por cada valor, el pedíu nun algamó la cantidá solicitada por 100 pieces .

Conseyu Municipal d’Ibi

     La localidá d’Ibi (Alacant) ye perconocía pola so historia fabril de xuguetes, destacando les factoríes de Payá y Rico. Entamada la contienda civil, dambes dos factoríes foron incautaes y xunies nuna sola col nome de Industrias Payá y Rico Socializadas pala fabricación de material bélicu y xestionaes pol sindicatu mayoritariu nes dos fabriques, la UXT.  Caberamente, la fábrica foi denominada Cooperativa Rai.

Gobiernu d’Euzkadi

     Alcontrándosese aislada del restu la zona republicana, l’Autonomía d’Euzcadi decide formar un Gobiernu Vascu de coalición ente’l Frente Popular y el PNV. Creó un exércitu propiu (Gudaris) controláu pol PNV y claramente dixebráu del restu del exércitu republicanu (dafechu, l’exércitu del PNV rindiose a Franco definitivamente en Santoña, Cantabria, mientres que los soldaos socialistes, comunistes y anarquistes vascos llucharon y morrieron defendiendo Santander y lluéu Asturies). Formó tamién una marina guerra, asina como un cuerpu de policía (la Ertzantza, primeramente, nomada Policía Militar d’Euzkadi). Mesmamente, controló les Relaciones Esteriores con delegaos en Francia y Reinu Xuníu principalmente; estendió pasaportes y acuñó moneda propia. El 19 xunu de 1937 cae Bilbo y, a primeros de xunetu, el restu Bizcaia en manes rebeldes, finando asina la contienda militar n’Euskadi.

Conseyu Soberanu d’Asturies y Llión

Conseyu Interprovincial de Santander, Palencia y Burgos

       Tres l’españíu de la guerra, la provincia de Santander, asina como dellos conceyos del norte de Burgos y Palencia, se mantienen fieles al gobiernu llexítimu de la República. Al entamu, el poder foi xestionáu por una bayura de comités locales hasta que’l 27 xunetu se conformaron un Comité de Guerra pa dirixir l’esfuerciu bélicu, y una Junta de Defensa pa gobernar el territoriu, con capital en Santander.

Moneda de necesidá na Guerra Civil (1936-1939)

          Entamada la Guerra Civil y ante la imposibilidá del Gobiernu de la República d’abastecer al país con moneda de cursu llegal, delles comunidaes y conceyos decidieron emitir la so propia moneda hasta poder canxeala por pesetes del Estáu.

     El bandu rebelde fexo lo mesmo en dellos conceyos andaluces ocupaos, ante la imposibilidá d’emplegar moneda del Bancu de Burgos (el bancu de Franco).